یک فنجان چای سبز
| |
دیگران را ببخش نه به این دلیل که سزاوار بخششند
به این خاطر که تو سزاوار آرامشی . . .
و من بخشیدم
و اما شعر و اما من . . .
اگر که گردن پــــــــرواز رگ به رگ می شد
پرنده لخته ی خون در دهان سگ می شد
دلیل ذاتی اشیاست . . . تو نمی دانی
پرنده ماهیت ماست . . . تو نمی دانی
نه شرقی است و نه غربی ست گربه می داند
پرنده لقمه ی چـــــــــربی ست گربه می داند
پــــــرنده بال که وا کـــــــرد از نفس افتاد
پــــــــــرنده اول پـــــــــرواز در قفس افتاد
پرنده رفت به اعماق خــــــــواب شیرویه
منم که مستم و ترسیدم و . . .
دهان شویه !
بچرخ و نام مرا از دهان من بردار
مرا که قفل شدم از دهان من بردار
بچرخ تا که آتن را به فلســــفه بکشم
به روی نعش زئوس باز ملحفه بکشم
بچرخ تا که ببالم به تبت و پامیر
ببار تا که برقصد بهار در کشمیر
ببار روح بزرگـــــم که این جسد تنگ است
دلم برای کسی که نمی رسد تنگ است
ببار روح بزرگــــــــــم که دستها سردند
بهـــــــــارها همه پاییـــــزهای پر دردند
تمام حـــــادثه ها در گلوم خشــــکیدند
همین که نـــام تو را بر لب مــــن آوردند
چقدر بر سر این ســـــفره التماس کنم
برای لقمه ی نانی که خونی اش کردند
دروغ نیست خودم از سکوت پرســـیدم
ترانه های فــــــــراری که بر نمی گردند
که ریشه های زمین با تبر همآغوش است
جهان هرزه ی ما قرنهاست خاموش است
ببار روح بزرگم که ســـــــــــرو قد بکشد
که ماه ابروی خود را به جــزر و مد بکشد
ببار تا که بنوشــــم لب بیــــابان را
پرنده سوز کنم میله های زندان را
ببار تا که هـــوای تو جنگ را بکشد
تفنگ در رحم خود فشنگ را بکشد
ببار تا که ببینم زمین پر از میـــــن نیست
فشنگ پای تو در پوکه های پوتین نیست
ببار تا که ببلعد زمین مترســـــک را
پرنده شیر دهد این جهان کوچک را
ببار تا دل و دســــت زمیـــــن ترک نخورد
کسی به خاطر یک لقمه نان کتک نخورد
کسی به خاطر یک لقمه نان . . .
دلم تنگ است
کسی به خاطر یک لقمه نان (!)
کتک خوردم . . . .
|
| |
|
پيام هاي ديگران ()
link
۱۳۸٧/٥/۱ - محمود رضا برامکه
